A czasami bywa tak, że pomimo tego, iż coś się już dawno skończyło, to nadal obserwujesz w jakiś ograniczony, ale jednak; sposób osobę, na której ci zależy. Osobę, którą kochasz. Przeglądasz od czasu do czasu jej zdjęcia, słuchasz muzyki, której słucha, interesujesz się tym, co lubi, co ją zachwyca. I niby godzisz się z tym, że tej osoby już w twoim życiu nie ma. Niby nie wierzysz już w to, że kiedykolwiek do niego powróci. I niby to nie boli już tak bardzo, jak wcześniej… Ale wystarczy choćby jedna wzmianka o tym, że ta osoba za kimś tęskni, że ta osoba kogoś pragnie, że kogoś kocha, a ciebie zaczyna znów rozrywać od środka. I niby wiesz, że powinno się o tym nie myśleć, że powinno się zrobić wszystko, aby zabić w sobie to uczucie, ale tego nie robisz. Nie chcesz tego. Nigdy nie zechcesz. Jedyne co robisz, to znowu zaczynasz się zastanawiać… Dlaczego to nie ty… Co takiego ma lub też miał w sobie ktoś inny, że ta osoba jest w stanie go kochać, a ciebie już nie. I to jest ten moment, w którym powinienem napisać coś mądrego i wyjaśnić właśnie czym jest to “coś”, czego nam wszystkim brak. Przepraszam, ale nie napiszę. Sam zastanawiam się nad tym… każdego dnia. (via za-slabe-serce)

(via nie-tym-razem)